Op Zijn tijd…
Prediker 3 vers 2: “Er is een tijd om geboren te worden en een tijd om te sterven.”
Het is zondagochtend 29 maart, zeven uur: zomertijd! Akelig vroeg!
Ik had mijn horloge in één keer goed: met een atoomklok op het computerscherm precies op het hele uur, de secondewijzer én de grote wijzer van mijn horloge precies op de twaalf! Ik ben daar héél pietluttig in: ik heb een horloge om op te zien hoe laat het is. Hoe laat het níet is kan ik zelf wel bedenken, daar heb ik geen horloge voor nodig.
Het doet zeer, dit vroege uur door die zomertijd. Ik hoor nog geen vogels. Zij laten zich niet gek maken: zij houden gewoon het ritme van de zon en de seizoenen aan, geen gezeur.
Ik las iets over de koekoek: zij legt stiekem haar ei in een vreemd nest en laat de zorg aan een ander ouderpaar over. Het koekoeksjong gedraagt zich ronduit moorddadig: het gooit de ‘echte’ kinderen van de pleegouders uit het nest en krijgt zo de beste verzorging!
Als het jong uitvliegt gebeurt er iets wonderlijks: het vliegt in zijn eentje linea recta naar Congo of Angola om te overwinteren, waar de ontaarde koekoeksouders al lang waren, want zij hadden in Nederland verder toch niets omhanden.
Vraagje… hóe weet dat koekoeksjong nou dat hij naar Afrika moet en hóe weet hij sowieso waar Afrika ligt? Dat is nogal simpel: dat komt door zijn instinct. Instinct? Ammehoela, hoe kan dat dan? O, het zit in zijn genen? Dan blijft het toch een raadselachtig wonder!
Maar weet je hoe het écht zit? Dat beestje denkt nergens over na, maar doet ‘gewoon’ wat God hem ingeeft… moeten wij dat ook niet eens gaan doen: wat God ons ingeeft?
Wij zijn met zijn allen een stelletje regelneven en -nichten. Ik denk aan Herman Finkers. Hij had het ooit over zijn neef met het syndroom van Down. Herman zei: “Wij zijn gehandicapt door ons verstand.” Die ‘zielige man met down’, die het volgens mij best naar zijn zin heeft, denkt nauwelijks na, maar doet, net als die koekoek, ‘gewoon’ wat God hem ingeeft!
Wij plannen, regelen, anticiperen, dubben, strepen mogelijkheden af, maar Gód bepaalt! “Er is een tijd om geboren te worden en een tijd om te sterven.” God bepaalt wanneer wij komen en wanneer we gaan: op Zijn tijd! Zou Hij ons tussen die twee belangrijkste gebeurtenissen dan loslaten? Natuurlijk niet! Hij leidt ons stap voor stap!
Je ziet het wel op rouwkaarten: ‘God nam, op Zijn tijd…’ Misschien ben ik morgen wel dood. Dan loopt héél mijn agenda in de war, heb ik alles voor niets gepland!
Er tikt een koolmeesje tegen het nestkastje naast me op het balkon. Het is tijd om… een nest te bouwen en eieren te leggen. Die beestjes dénken niet, maar dóen gewoon. Daar kunnen wij van leren: stil nou, lúister naar God.. Niet dénken, maar lóslaten en je méé laten voeren door Zijn Geest! Niet eigenwijs aan je stuurrad draaien, maar God het roer overgeven!
Mattheüs 6 vers 31-33: “Wees daarom niet bezorgd en zeg niet: Wat zullen wij eten? of: Wat zullen wij drinken? of: Waarmee zullen wij ons kleden?
Want al deze dingen zoeken de heidenen. Uw hemelse Vader weet immers dat u al deze dingen nodig hebt. Maar zoek eerst het Koninkrijk van God en Zijn gerechtigheid, en al deze dingen zullen u erbij gegeven worden.”
We liepen naar de kerk. Het ooievaarsnest achter huis te Kinderdijk is bezet. Ma zat op het nest, dus er ligt misschien al een ei in. Pa stond op de rand van het nest. Hij rekte zich eens uit en dacht: ik moet een ontbijt gaan organiseren.
Nee, dus niet!
Hij vliegt naar een sloot en ziet een kikker: hap!
Op Zijn tijd…