Halleluja!
Genesis 41 vers 14: “Toen stuurde de farao boden en liet Jozef roepen. Zij haalden hem snel uit de kerker; men schoor hem, verwisselde zijn kleren, en hij kwam bij de farao.”
Halleluja!
Naar Emmaüs, in ’t donker,
de wereld was kapot.
De Heiland leek gebroken,
de hemel was op slot.
Maar Jezus was verrezen,
het sterven was voorbij,
de dood, door Hem genezen:
eeuwig voor jou en mij!
Gebroken Halleluja,
door schuldgevoel en spijt,
maar eeuwig dank aan Jezus:
volkomen zaligheid!
Misschien denk je: daar komt hij weer, maar we zitten er zo vol van, we leven in de wittebroodsweken! We lazen na het eten het verhaal van Jozef, die jaren in de donkere gevangenis gezeten had en heel onverwacht van het kwade bevrijd werd en onderkoning werd. Toeval? Dit is mijn levensverhaal, zeg maar van de laatste tien jaar!
Sophie had voor de vrouwenkring een gedicht nodig over het onderwerp: ‘Halleluja, in gebrokenheid’. Het moest over de Emmaüsgangers gaan. Dat was nog vóór de corona. Ik dacht: wat moet ik daarmee? Pas een paar weken later kreeg ik een idee en het bovenstaande gedicht rolde eruit. Lees het gedicht nú nog een keer en denk daarbij aan ons. Dan snap je wat ik bedoel! Toen ik dat gedicht schreef had ik nog geen flauw benul dat het ook over mij ging! Door de corona declameerde Sophie dit nú pas voor de vrouwenkring en toen viel eindelijk het kwartje: dit ging ook over mij! Sophie heeft vooraf aan dat gedicht verteld over de wonderbare wending in ons leven!
Het is een groot wonder: het lijkt of we nog nooit zo gelukkig zijn geweest als nu, maar het ijs is nog dun en we lopen er voorzichtig overheen. Dit weekend zakte ik er met één voet door. We reageerden alert en daardoor werd het géén nat pak en mijn voet is alweer opgedroogd. Of ik ooit weer op dat ijs kan dansen en springen? Ik denk het niet, maar er zijn belangrijker zaken in het leven.
En weet je wat het wonderlijke is? Ik besef nú ten volle de vrede van Paulus, met de doorn in zijn vlees: ik ben gelukkig en wéét nu dat het antwoord van God aan Paulus genoeg is: 2 Korinthe 12 vers 9: “Maar Hij heeft tegen mij gezegd: Mijn genade is voor u genoeg, want Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht. Daarom zal ik veel liever roemen in mijn zwakheden, opdat de kracht van Christus in mij komt wonen.” Jarenlang dacht ik: wat heb ik nú aan die genade als ik nú een rotleven heb? God heeft het mij op wonderbaarlijke wijze geleerd!
Weet je? Ik word nu overstelpt door vreugdetranen:
“Gebroken Halleluja, door schuldgevoel en spijt, maar eeuwig dank aan Jezus: volkomen zaligheid!”
Halleluja!