Eén lichaam…
1 Korinthe 12 vers 26 en 27: “En als één lid lijdt, lijden alle leden mee. Als één lid eer ontvangt, verblijden alle leden zich mee. Samen bent u namelijk het lichaam van Christus, en ieder afzonderlijk Zijn leden.”
Uit de krant: “Week tegen eenzaamheid… Zes op de tien jongvolwassenen ervaren leegte… Geen doel in hun leven… Sociale media te oppervlakkig.”
Het laatste gaat over mijn stokpaardje: ‘de asociale media.’ Eén opmerking: wij krijgen tijd van God, moeten we die niet beter besteden? Let wel: de moderne media kunnen ook nuttig zijn. Daar moeten we zeker iets mee doen, maar dan wel iets zinnigs!
In hetzelfde dagblad: “Steeds meer spoedopnames van ouderen… verwaarloosd en vervuild.” Hoezo eenzame ouderen? Let op: over vijf jaar gaan ze weer bejaardenhuizen bouwen!
Nu terug naar die eenzame (jonge)lieden: leegte ervaren, geen doel in hun leven. Hoe zou dat toch komen? Heeft het met ontkerkelijking te maken? Zeker weten!
Hier ligt voor ons kerkmensen een taak: hier moeten we aan werken, heel bewust, ook ín de kerk! Ik ken mensen die een half jaar uit de kerk wegbleven zonder dat het opgemerkt werd. Met de Bijbeltekst hierboven? Schande! En intussen gezapig achteroverleunen: wat hebben we toch een fijne jonge gemeente, wat hebben wij het toch goed voor elkaar!
Ik kwam vroeger in een kerk waar je wekelijks om kwart over negen in de hal hetzelfde beeld zag: een groep ingewijden met zorg en aandacht voor elkaar: je zag alleen maar ruggen en je kon er letterlijk en figuurlijk niet tussen komen. Dat is geen zorg voor elkaar, dat is het hoogste platvorm van een apenrots! Hoezo Farizeeërs?
Wees altijd alert, houd elkaar in de gaten, kijk eens om je heen: juist de hal van de kerk en de koffietafel kunnen dodelijk zijn voor mensen die zich alleen voelen. Vergeet niet: er zijn ook eenzamen binnen een gezin of binnen een huwelijk!
Zo moeten we ook eens verder kijken dan onze neus lang is buiten de kerk. In Johannes 10 vers 16 zegt Jezus: “Ik heb nog andere schapen, die niet van deze schaapskooi zijn; ook die moet Ik binnenbrengen.” Hierin moeten we Jezus navolgen, juist de buitenkerkelijken, in deze moderne tijd van eenzaamheid, kunnen eenzaam zijn!
Ooit liep ik op weg naar de kerkdeur een stukje op met een man die net uit de kroeg kwam en dat was duidelijk te ruiken. “Zo, ga je naar de kerk?” Ik antwoordde: Ja, ga je mee?” Hij zei: “Dat kon ik wel eens doen!” Hij liep spontaan mee naar binnen! De achterste bank was die keer wat rumoerig: hij wist niet dat er Psalmen én gezangen in een liedboek staan en diverse gemeenteleden moesten hem met aanwijzingen wegwijs maken. Na de dienst heb ik hem nog gesproken, hij zei: “Ik ben eigenlijk wiskundige, maar er gebeuren dingen die je niet kan uitleggen.” God had hem geroepen en je weet maar nooit, er is een zaadje gevallen…
Weet je wat ook kan? Misschien ben jij zelf eenzaam: je valt bij niemand op, er is niemand die van jouw sores weet. Ga niet verbitterd lopen kniezen: “Niemand kijkt naar me om, ik voel me alleen.” Dat schrikt mensen af. Heb aandacht voor anderen, vraag eens wat, vertel wat, dan komt de rest ook wel. En lukt het even niet: ga dan naar God, Die op jou wacht. Stort je hart uit bij Hem: bij God is het vertrouwd, want Hij weet alles al. Lees maar na in Psalm 139
Wij hebben allen de plicht: aandacht en zorg voor elkaar! Het volgende hoofdstuk in de Bijbel is niet voor niets 1 Korinthe 13: “De uitnemendheid van de liefde”:
“En nu blijven geloof, hoop en liefde, deze drie, maar de meeste van deze is de liefde.”
Het staat in mijn boek ‘Het kielzog van mijn Vader’:
liefde is een werkwoord!